Ik ben, terwijl ik dit schrijf, ruim 12 jaar lid van de AA werkgroep Oegstgeest en ook ruim 12 jaar droog. Ik ben 71 jaar. Sinds ik aan mijn medegroepsleden heb toegegeven dat ik niet kan omgaan met alcohol is mijn bestaan een stuk rooskleuriger geworden.

Ik kom uit een gezin waar weinig alcohol geschonken en gedronken werd. Niettemin zijn de meeste van mijn broers en mijn zus in mijn ogen verslaafd aan alcohol. Het heeft geen zin na te gaan waardoor dat komt. Ook niet bij mijn verslaving. Het is er en er moet wat aan gedaan worden.

Tijdens mijn studie heb ik veel alcohol gedronken, maar ik was er volgens mij niet aan verslaafd. Het is wat de meeste doen en je wilt er toch bij horen. Toen ik een baan kreeg nam het alcoholgebruik snel af tot normaal sociaal drinken. Achteraf bezien ontwikkelde mijn verslaving zich rond mijn 50ste .

Ik had een drukke baan waarin ik veel borden tegelijkertijd in de lucht moest houden. Dat gaf veel stress. Bovendien was ik  in die tijd mantelzorger voor mijn moeder, die aan een zware depressie leed. Om de stress te verminderen begon ik meer alcohol te drinken dan goed voor me was. Een en ander resulteerde in een burn out. Ik vond steun bij een psychiater, die constateerde dat ik een serotonine tekort had en mij in combinatie met veel gesprekken medicijnen voorschreef, waardoor ik me een stuk beter ging voelen. Ik veranderde van baan, maar niet van alcoholgebruik. Sterker nog ik ging meer drinken om me nog beter te voelen. Alcoholmisbruik was een gewoonte geworden, zoals in de eerste stap van het Twaalfstappenboek staat, zonder dat ik ook maar in de gaten had dat ik een alcoholverslaving had. Mijn nieuwe baan hield in dat ik veel in het buitenland was voor vergaderingen. Dat was koren op mijn molen, want rond die vergaderingen werd veel alcohol geschonken bij lunches en diners. Dat leidde ertoe dat  ik ook in Nederland in de pauzes van mijn werk en daarna alcohol begon te drinken. Thuis deed ik dat ’s avonds nog eens dunnetjes over en vaak stiekem. In die tijd verloor ik 3 dierbaren aan alcoholmisbruik. Bij mij viel het kwartje nog niet totdat ik op een avond dronken thuis kwam en mijn vrouw mij aanraadde hulp voor mijn probleem te zoeken, anders was een leven met haar niet meer mogelijk. Zij had mij meerdere keren op mijn alcoholgebruik gewezen. Dat betekende dat ik nog meer stiekem ging drinken. Toen mijn vrouw onze relatie  in het geding bracht viel bij mij het kwartje en besefte ik dat ik haar vertrouwen danig op de proef heb gesteld. Daar heb ik veel spijt van.

Ik ben naar de groep Oegstgeest gegaan. Hoewel ik de AA een beetje dacht te kennen (enkele vrienden en bekenden) waren lid van de werkgroep Leiderdorp, verbaasde het mij toch hele gewone mensen van vlees en bloed aan te treffen, waarvan er een aantal al jaren nuchter waren. Het voelde als een warm bad en dat is het tot op vandaag nog. Door elke week naar de groepsbijeenkomst te gaan word ik gesteund in mijn nuchterheid en steun ik ook anderen nuchter te blijven of nuchterheid te verwerven. Het blijvend  doen van de Twaalf stappen (sommigen denken dat 1x voldoende is)  geeft een zeer grote kans niet terug te vallen. Zelf weet ik dat ik de Twaalf stappen en de groep nodig heb om mijn terugval te voorkomen. Ik hoop dat anderen, (de nog lijdende alcohollisten) mijn voorbeeld zullen volgen. Als ik niet naar de AA was gegaan denk ik dat  - gelet op mijn toen naderende pensioen- mijn leven een puinhoop was geworden en  niet het prettige leven dat ik nu heb voor mij weggelegd was. Ik heb mezelf met de hulp van de groep op het nippertje gered.

Lodewijk.

 Omgevallen-wijnglas.jpg - 7.78 kb